Home
Dwanggedachten

Deze keer ging ik hem winnen, beweerde ik. Mét de jackpot. Ik wist het zeker: Oudejaarsdag 2007 was mijn dag, want ik ging de hoofdprijs binnenhalen van de staatsloterij.

Har wees me erop dat ik dit ieder jaar denk. Dat klopt. Maar ik was er nooit eerder zó van overtuigd dat het mijn jaar was. Alles wees in de goede richting. Ik had een lot met het eindcijfer 7, zonder dat ik daarom had gevraagd.

Het eerste goede teken.

Ik kocht het laatste lot dat in de winkel op voorraad was. De winkelier vertelde me dat er de vorige keer dat iemand bij hem het laatste lot kocht, een grote prijs op dat lot gevallen was.

Het tweede goede teken.

In alle horoscoopvoorspellingen van de week vóór de trekking stond bij Boogschutter iets over nieuwe kansen. Ik ben Boogschutter en ik had een lot. Nee, natuurlijk geloof ik niet in dergelijke voorspellingen. Maar als ze allemaal in één week iets in de richting van een kans op winnen melden... Zeg nu zelf, dat kan toch geen toeval zijn?

Toen ik in de psychiatrie werkte, leerde ik dat ieder mens zijn eigen dwangmatigheden heeft. Ik dacht altijd dat er bij mij maar één dwangmatigheid echt uitsprong en dat is mijn onstuitbare behoefte om een zak patat altijd met een wit vorkje leeg te eten. Dat is op zich een ongevaarlijke voorkeur voor een bepaalde handeling en daar doe ik niet moeilijk over. Sterker nog: die vertel ik lustig aan iedereen die het wil horen. Je leest het goed. Ik eet alleen patat met een wit vorkje. Zoek maar eens uit welk jeugdtrauma daar aan ten grondslag ligt. Ik schenk liever geen aandacht aan een ander dwangmatigheidje en dat is weekhoroscopen lezen op het moment dat ik iets leuks verwacht. Maar soms kan het niet anders en in die week voor de trekking leerde ik ze allemaal van buiten. En overal waar ik verscheen lagen opeens bladen met weekhoroscopen...

‘Het spijt me zeer het te moeten zeggen,’ deelde ik thuis mee, ‘maar ik adviseer je om je voor te bereiden op een klap van een miljoen of 20. Het kan een miljoentje meer of minder zijn, daar gaan we niet lullig over doen.’

In mijn achterhoofd begonnen wel allerlei problematische vragen tevoorschijn te komen. Zoals: Moet mijn uitgever me blijven betalen als ik multimiljonair ben? Waar gaan we wonen? Wie geef ik een leuk bedrag? Nemen we nóg een hond? Met daar overheen steeds de grote hamvraag: Wat moet ik in hemelsnaam met zoveel geld beginnen?

‘We gaan goede doelen steunen,’ zei ik. ‘We kunnen ook jonge mensen op weg helpen om iets voor zichzelf te beginnen. Ondernemende jonge mensen, die geen kapitaalkrachtige ouders hebben. We adopteren ze, of iets dergelijks. Maar we praten er met niemand over. We worden stille rijken.’

‘Ja, ja,’ was het zuinige antwoord van mijn Har. ‘Jíj en stil.’

Toen gebeurde er iets opmerkelijks. Het werd Nieuwjaar en ik vergat de staatsloterij. Lees het goed: ik vergat de trekking. Pas na een week zag ik de feestenveloppe liggen waar het lot in zat. Dat moet ik nog vertellen: ik wist zeker dat ik een prijs won als ik het lot tot de trekking in de enveloppe liet zitten. Dat is een heel minimaal dwangmatigheidje, nauwelijks de moeite van het vermelden waard.

Ik belde de uitslaglijn en een vriendelijke stem verzocht me het lotnummer in te toetsen.

Stilte, even wachten.

Gefeliciteerd!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Hij riep het écht: GEFELICITEERD!

De wereld stond stil. Mijn gehoor sloot zich af. Wat zei hij nú? Dertienmiljoenvijfhonderd?

Ik verbrak snel de verbinding en hapte naar lucht. Daarna belde ik nog een keer en toetste opnieuw het lotnummer in. Ik bleek dertien euro vijftig gewonnen te hebben.

De wereld ziet er gelukkig weer normaal uit. Ik ben nog even arm of eigenlijk nog even rijk als ik was en dat is vooral te danken aan het feit dat ik me niet meer druk hoef te maken over wat ik met al die miljoenen moet doen.

Misschien wel jammer voor mijn uitgever.




Reacties:
Tjeetje Loes, ik had wel bewust eindcijfer 7 gekozen, vandaar dat we allebei gewonnen hebben, 13,50 nog wel, kreeg de neiging om weer een lot daarvoor te kopen maar heb het niet gedaan. Heb ook gereageerd op de site Ezzulia, mooi site met veel informatie, tot 3 mei in Mill opening Leestuin met als gast LOES DEN HOLLANDER
Gerry Bongers  |  2010-09-24 23:45:38
 
Ik heb heerlijk moeten lachen om deze collum. Het is voor eerst dat ik iets van je lees….maar denk dat na dit stukje hier wel verandering in gaat komen. Groetjes Debora
Debora  |  2010-09-24 23:43:46
 

Reactie plaatsen:
Naam:
Reactie:
 
Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.
Disclaimer:Om spam en andere ongewenste berichten te voorkomen wordt uw bericht eerst gecontroleerd alvorens wij overgaan tot het plaatsen ervan. De redactie behoudt zich het recht voor reacties te wijzigen of te verwijderen.