Home
Afscheid nemen

16 06 08 - 23:09
Het gebeurde ruim twee maanden geleden. Ik wandelde met mijn jongste hond door het dorp en toen we bijna thuis waren, stopte er opeens een auto vlak naast ons. Ik zag een bekende uitstappen, een man die honderd meter verderop in de straat woont. We maken wel eens een praatje als ik langs zijn huis kom en hij in de tuin bezig is en dan hebben we het over onze gedeelde voorkeur voor de Duitse herdershond. Hij heeft er ook twee, dus er valt altijd wel iets uit te wisselen. Maar die middag vroeg hij niets en vertelde hij evenmin iets. Het enige wat hij deed was uitgebreid knuffelen met mijn hond, die daar gretig op reageerde.
Mijn jongste kanjer is een knuffelkont.

Na een paar minuten stak de man zijn hand op als groet en zonder nog iets te zeggen stapte hij weer in zijn auto. Ik bleef enigszins verwonderd achter. Maar ik dacht er verder niet over na. Totdat ik twee dagen geleden de advertentie in de krant las. Het was een rouwadvertentie. Ik moest het bericht drie keer lezen voordat het tot me doordrong dat de man dood was. En op dat moment realiseerde ik me dat ik hem al in geen weken met zijn honden buiten had gezien.

Ik belde zijn ex-vrouw, omdat ik wist dat hij daar na de scheiding nog een goed contact mee had. Zij vertelde me dat hij in januari allerlei vage klachten kreeg, die de huisarts niet vertrouwde. Hij werd van de ene naar de andere specialist gestuurd en half februari werd duidelijk dat hij een kwaadaardige tumor in zijn buik had die door zijn hele lijf was uitgezaaid. Er werd hem niet eens meer een chemokuur aangeboden, alleen pijnbestrijding. En het was vanaf de diagnose duidelijk dat hij niet lang meer te leven had.
Ik vertelde haar over het vreemde voorval van ruim twee maanden geleden. Het was even stil aan de andere kant van de lijn. Toen zei ze: 'Hij was altijd dol op jonge herdershonden. En hij heeft me verschillende keren verteld dat hij die van jou zo leuk vond. Ik denk dat hij toen uitstapte om afscheid te nemen.'

Dat dacht ik ook. En ik vroeg me af waarom ik geen vragen aan hem had gesteld. En of ik verzuimd had te begrijpen dat hij me iets duidelijk wilde maken. Ik sprak die gedachten uit tegen zijn ex. Ze probeerde me gerust te stellen door te zeggen dat ze zeker wist dat hij niets van mij had verwacht. Hij wilde niet dat zijn ziekte en zijn naderende dood bekend werden. Zelfs zijn directe buren mochten niet worden ingelicht. Hij was bang voor medelijden. Het was altijd al een trotse man, legde ze uit. En een introverte man. Ik hoefde mijzelf dus geen enkel verwijt te maken. Het was juist goed dat ik niets had gevraagd.
Hij is thuis overleden en ligt daar nu opgebaard. Morgen wordt hij begraven. In besloten kring. Dat wilde hij en dat gaat dus gebeuren.

Vandaag ben ik met mijn jongste hond langs zijn huis gelopen. En daar hebben we samen even stilgestaan.




Reacties:
Beste Loes, mooi stukje, geeft je betrokkenheid weer met die familie. Ik ken je van Overspaarne en vond je toen al een opvallend mens met veel talenten. Groetjes Ank
a.j.m.dierikx@hetnet.nl  |  2010-09-24 23:40:30
 
Mooi stukje uit jouw boek. Ga maar zo door.
R. Tellez  |  2010-09-24 23:33:50
 
Dag Loes, Wat een prachtig stuk. Heel herkenbaar. Sommige mensen willen niet klagen en treuren en ‘zielig’gevonden worden als ze ziek zijn. Wat een prachtig gebaar van deze man om je hond te knuffelen. En goed dat je niets gezegd hebt. Er was niets te zeggen. Het was goed zo. Groet, Marerica
Marerica  |  2010-09-24 23:31:46
 

Reactie plaatsen:
Naam:
Reactie:
 
Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.
Disclaimer:Om spam en andere ongewenste berichten te voorkomen wordt uw bericht eerst gecontroleerd alvorens wij overgaan tot het plaatsen ervan. De redactie behoudt zich het recht voor reacties te wijzigen of te verwijderen.