Home
Decemberleed

27 12 08 - 01:21
Het leven zag er zo mooi uit. De inspiratie blijft maar komen, de boeken lopen lekker, manlief ziet zijn pogingen om af te vallen lukken en de jongste hond heeft zijn eerste diploma gehaald. Elementaire Gehoorzaamheid 1, klasse A. Hij behaalde 76 van de 100 punten. En hij draait dus zijn poot niet om voor de volgende cursus. Onze decembermaand kon niet meer stuk.
Kon.
Er zijn wat ergernissen tevoorschijn gekomen die de pret een beetje drukken. Een kerstkaarteninvasie, bijvoorbeeld. Ik heb dit jaar het plan uitgevoerd dat vorig jaar in mijn gedachten opkwam. Ik heb aan de meeste vrienden en bekenden per mail laten weten dat wij dit jaar geen kerstkaarten gaan sturen en het geld dat we daarmee besparen aan een goed doel schenken. En daarna ging ik zitten wachten op reacties. Ik had er vele verwacht. Sterker nog: ik had er op gerekend.
Wat is dat een geweldig idee. Dat ik daar zelf niet op ben gekomen! Dit vraagt om navolging. Welk doel heb je genomen, dan neem ik dat ook. Ik heb alle kerstkaarten en postzegels al in huis maar volgend jaar doe ik hetzelfde.

Die reacties had ik verwacht. De realiteit is even anders.
Geen reacties. Althans, niet in bovenstaande vorm. In plaats van support en waardering worden wij bijna gebombardeerd met kerstkaarten. Iedere dag brengt de postbode een nieuwe lading. En niet van die lullige kaartjes, reken er maar op dat ze geld hebben gekost. Geen enkele kaart van Unicef of van een ander goed doel.
Mijn missie is mislukt. Ik ben afgewezen als wereldverbeteraar. Daar zal ik mee moeten leren leven. Dat gaat lukken. De wereld verbeteren zit tenslotte niet in het wel of niet versturen van kerstkaarten. Ik likte mijn geestelijke wonden en bedacht dat het leven zo beroerd nog niet was. Tot gistermiddag.
Ik stapte uit mijn auto en zag een zwarte bolide voor onze oprit stoppen. Er stapte een vrolijke man uit. Hij keek op een manier die goed nieuws voorspelde. Dat zag ik direct.
Maar ik had het wéér mis.
'U was niet thuis toen we het brachten,' glunderde hij. 'Daarom hebben we het in de brievenbus gedaan.'
Hadden we iets gewonnen? Wij winnen nooit iets. Dat zou echt de eerste keer zijn. Ik keek begerig naar de brievenbus.
'We gaan langs alle 65-plussers,' riep de man zo luid, dat het aan de andere kant van het dorp te horen was. 'We bieden u allemaal namens de ouderenbond een kerstattentie aan.'
'Wij zijn geen 65-plussers,' zei ik met een giftig ondertoontje in mijn stem.
'Doe niet zo moeilijk,' hoorde ik mijn man achter me zeggen. 'Pik in, het is winter. Vandaag zijn wij gewoon 65-plus, dat worden we toch vanzelf?'
'U bent nog geen 65?' aarzelde de man die niet meer stralend keek.
Kijk, dat was de limit. Laat ons op een verkeerde lijst terechtgekomen zijn, alla. Er heeft iemand zitten slapen toen ze de geboortejaren controleerden. Wie weet hoe oud de leden zijn die zulke lijsten moeten samenstellen. Te oud, als je het mij vraagt. Vergissen is menselijk. Maar om als je ons ziet glashard te vragen of we nog geen 65 zijn, gaat me te ver. Hoe blind kun je zijn?
Mijn man schaterde het uit om de vergissing. Hij meende die stompzinnige misser luidkeels te moeten herhalen. Stommiteit is ook een gave Gods, zei mijn moeder altijd. Wat was dat een wijze vrouw.
Ik ben afgetaaid en heb de heren nog een tijdje in de kou met elkaar laten staan praten. De man van de ouderenbond heeft het cadeau weer meegenomen voor mensen die veel ouder zijn dan wij.
Vandaag heb ik besloten me verder nergens meer druk over te maken, deze maand.
Ik ben net naar de brievenbus geweest. Die zat weer stampvol kerstkaarten.




Reacties:

Reactie plaatsen:
Naam:
Reactie:
 
Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.
Disclaimer:Om spam en andere ongewenste berichten te voorkomen wordt uw bericht eerst gecontroleerd alvorens wij overgaan tot het plaatsen ervan. De redactie behoudt zich het recht voor reacties te wijzigen of te verwijderen.