Home
Beoordeling

25 12 09 - 15:21
In een tijdschrift lees ik een artikel dat over de waardering van 2009 gaat. Enkele bekende Nederlanders geven hun jaar een cijfer. Dat varieert van een 7 tot een 10.
Zoiets stemt tot nadenken, althans bij mij. En ik vraag me af welk cijfer ik dit jaar wil geven.
Mijn 2009 was een bewogen jaar. In januari werd duidelijk dat de enige broer die ik nog had, niet lang meer zou leven. Hij woonde een behoorlijk eind van me af, maar gelukkig stemde hij erin toe om de tijd die hij nog had in een verpleeghuis bij mij in de buurt door te brengen. Dat bleek een periode van 5 weken te zijn. En in die weken bespraken we meer dan we in alle jaren dat we broer en zus waren geweest hadden gedaan. We deelden het verdriet om zijn terminale ziekte, we scholden samen op de kanker, we troostten elkaar. Het was een tijd die ik nooit meer zal vergeten en die iets toevoegde aan mijn leven. Ondanks alles een goede tijd. Maar toch, hij ging dood en 2009 is het jaar dat dit gebeurde.
Krijgt het jaar nu een onvoldoende?
Een paar maanden later vertelde een van mijn oudste vrienden die al jaren Multiple Sclerose had, dat hij ging stoppen met leven. Ik werd uitgenodigd om afscheid te komen nemen en dat afscheid werd een onvergetelijk gesprek. Hij ging voorgoed op vakantie, zei hij. Het was genoeg geweest, de MS had hem nu genoeg te grazen gehad. Ik begreep het, natuurlijk begreep ik het. Maar toch werd ik woedend op die rotziekte, die sloper, die genadeloze etterbak. En op het feit dat hij iemand pakte die het absoluut niet had verdiend. Net als bij de ziekte en dood van mijn broer streden in mij het gezonde verstand en de emotie een bittere strijd.
Moet 2009 toch maar een dikke onvoldoende krijgen?
Er waren ook omstandigheden die in de buurt kwamen van voorgoed afscheid nemen. Zulke gebeurtenissen roepen angst op, twijfel en hoop. Het liep goed af. Maar als ik eraan terugdenk, krijg ik nog de bibbers.
Terwijl ik nadenk over mijn beoordeling van 2009, wordt de wereld buiten witter en witter. Als ik met de honden door de sneeuw loop en mijn ogen moet dichtknijpen tegen de weerkaatsing van het felle zonlicht op de hagelwitte massa, adem ik diep de vrieskou in. Het jaar flitst door mijn gedachten en tegelijk met de verdrietige herinneringen manifesteert zich een gevoel waar ik ter plekke even van moet bekomen.
Ik denk aan de mensen die ik ontmoette tijdens de voorgesprekken voor de huwelijken die ik sloot. Ze brachten verwondering, bewondering, inspiratie voor nieuwe verhalen teweeg.
Ik denk aan de lezingen die ik gaf en waar ik iedere keer opnieuw van genoot. Aan het spontane contact met wildvreemde mensen, onverwachte gesprekken die ergens over gingen, positieve waardering voor mijn werk.
Ik denk aan de ideeën voor nieuwe boeken en verhalen die maar blijven binnenkomen. Ze overvallen me op de vreemdste tijden, overal waar ik ben. Ze verbazen me en horen bij me vanaf het moment dat ik ze ontdek.
Ik denk aan de man met wie ik samen ben. Die me als geen ander kent, die me bij de les houdt als het nodig is, die weet wanneer hij me even moet laten fladderen, bij wie ik altijd thuis kan komen.
Ik denk aan de vrijheid die ik heb, aan de ruimte die daar het gevolg van is, aan de rust die daarbij hoort.
Ik denk aan de vrienden die deel uitmaken van mijn leven. Sommigen al vanaf mijn jeugd. Ze delen alles wat er met me gebeurt, ze zijn er in goede en minder goede tijden.
Ik weet dat alle positieve gedachten soms toch een beetje zullen worden ondergesneeuwd door de pijnlijke herinneringen. Maar kan dat een reden zijn om 2009 een onvoldoende te geven?
Ik denk het niet.




Reacties:

Reactie plaatsen:
Naam:
Reactie:
 
Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.
Disclaimer:Om spam en andere ongewenste berichten te voorkomen wordt uw bericht eerst gecontroleerd alvorens wij overgaan tot het plaatsen ervan. De redactie behoudt zich het recht voor reacties te wijzigen of te verwijderen.