Home
Laseren

02 04 07 - 10:31

Na er een paar jaar tegenaan gehikt te hebben, heb ik de stap gewaagd. Ik heb mijn ogen laten laseren. Mijn aarzeling om het te laten doen had te maken met de kosten, riep ik steeds. Eerst moest het maar eens goedkoper worden. Maar helemaal zuiver was dat motief niet. Ik was gewoon veel te bang, laat ik het maar eerlijk bekennen. En ik luisterde maar al te graag naar de indianenverhalen die me bereikten over blind worden of tenminste half blind en over levenslange ontstekingen met alle daarbij behorende ellendige gevolgen. Aan mijn ogen geen polonaise.
Maar ja, dat gedoe met die lenzen is ook niet alles. Om van de bril maar niet te spreken. Dus ik raapte alle moed bij elkaar en meldde me aan voor onderzoek en behandeling. In de kliniek werden ze helemaal enthousiast van mijn zeer geschikte hoornvlies en hoewel ik er geen idee van had hoe ik daar aan was gekomen, nam ik de complimenten toch trots in ontvangst.
Ik heb geschikt hoornvlies, zie het ook maar eens voor elkaar te krijgen.
Het was wat minder dat de oogarts me meende te moeten waarschuwen voor het feit dat ik mogelijk een langere herstelperiode nodig zou hebben na de ingreep, vanwege mijn leeftijd. Kijk, dat zijn dan van die dingen die de pret behoorlijk kunnen drukken. En die ook direct weer reden zouden kunnen zijn voor een afmelding. Sorry, het gaat niet door, vanwege ouderdomsrisico's. Aan me hoela, besloot ik. Ik liet me niet kennen en zo belandde ik op een vrijdagmiddag samen met mijn man in de wachtkamer van de kliniek. Je hebt na de ingreep begeleiding nodig, want auto rijden is er niet meteen bij. In de wachtkamer was ik de enige vrouwelijke patiënt, de rest bestond uit mannen. Een van hen had zijn moeder bij zich. Mijn man stootte me aan. 'Die is met zijn moeder.'
'Het kan ook zijn oudere vriendin zijn,' bedacht ik. Uit de blik die ik terugkreeg kon ik opmaken dat het geen slecht idee zou zijn om ook mijn hersenen te laten behandelen.
Om drie uur ging ik naar binnen en om kwart over drie kwam ik weer tevoorschijn. 'Moet je nog langer wachten?' vroeg mijn man. Iedereen in de wachtkamer keek me gespannen aan.
'Het is al gebeurd,' zei ik. Niemand geloofde me. Er stond een televisietoestel in de wachtkamer. Er was een aflevering van de Ophra Winfrey-show te zien. Ik las moeiteloos de ondertiteling voor. Helemaal opgewonden liep ik naar het raam en begon de kentekenplaten van de auto's op de parkeerplaats voor te lezen. Iedereen was ervan overtuigd dat het een wonder was. Ik zelf nog het meest. In een ver verleden las ik zonder hulpmiddelen de ondertitelingen op de televisie en herkende ik mensen op straat, ook als ik geen bril op had. Dat waren nog eens tijden. Ik heb heel lang gedacht dat ik best zonder bril kon en ik moest heel wat keren op verkeerde adressen terechtkomen omdat ik de straatnaam niet kon lezen en in de stad mijn eigen moeder voorbijlopen eer ik toegaf dat ik een bril nodig had. Dat ding was altijd een noodzakelijk kwaad. En nu was het voorbij. Ik zag weer alles zonder die indringer op mijn neus.

Dank aan de dokter en aan mijn geschikte hoornvlies. Ik heb altijd al geweten dat het niet echt aan mij lag.
De terugweg was minder prettig, de strakblauwe lucht was niet te verdragen. Met twee zonnebrillen op mijn neus kon ik nog mijn ogen niet openhouden en het laatste deel van de reis hield ik ook een das voor mijn gezicht. Maar dat was eerlijk gezegd dan ook alles wat tegenviel. Eenmaal thuis keek ik na een kort slaapje de hele avond welgemoed naar de televisie en de volgende dag huppelde ik bijna met de hond naar het park en zag alles en iedereen scherp en duidelijk. De oogarts sloeg steil achterover toen ik bij de eerste controle, de dag na de ingreep, alle letters op het bord in haar kamer las. Ze liet me de twee onderste rijen nog eens overdoen en keek me een beetje fronsend aan. 'Niet te geloven,' mompelde ze.
Over mijn leeftijd heeft niemand het meer gehad.




Reacties:
Hoi Loes, Wat een opmerkelijk verhaal. Ben zelf net naar de opticien geweest en wil weer eens een nieuwe poging wagen om varilux glazen te proberen, (3e keer) Maar als ik jouw verhaal lees, zou ik ook wel willen gaan voor laseren. Maar wat zijn de kosten precies, en krijg je niks van het zkfs vergoed? En bij welke kliniek ben jij geweest? Ik hoor even van je, verder alles lekker zijn gangetje hier, ik geniet optimaal van kleine Iza, wat een prinsesje. Liefs henny
henny ruigrok  |  2012-03-08 11:59:42
 
Ik vind dit zo herkenbaar. Met mijn -8.25 ben ik zonder bril echt toe aan een blindegeleidehond. Maar ook ik heb het laseren nog steeds voor me uitgeschoven. Deels vanwege de prijs, maar grotendeels vanwege de (na)pijn die ik vrees. Vriendinnen van mij hebben het al laten doen en die vonden het een fluitje van een cent dus als zij het kunnen waarom ik dan niet. Op mijn leeftijd kan ik het niet gooien, ik ben pas 37 dusÖ En nu jouw verhaal nog. Ik moet er dan toch maar aan geloven. Groetjes Marion de Hoogt
Marion de Hoogt   |  2010-09-25 00:03:42
 

Reactie plaatsen:
Naam:
Reactie:
 
Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.
Disclaimer:Om spam en andere ongewenste berichten te voorkomen wordt uw bericht eerst gecontroleerd alvorens wij overgaan tot het plaatsen ervan. De redactie behoudt zich het recht voor reacties te wijzigen of te verwijderen.