Home
Monster

Wij hebben tegenwoordig twee honden. De oudste is zes en een half, de jongste zes maanden. Ik weet niet meer precies waarom we in hemelsnaam besloten hebben om er een hond bij te nemen. En dan ook nog een pup. We noemen hem het monster. Nou ja, eigenlijk ben ík degene die deze term het meest gebruikt. Maar ik ben dan ook degene die al vier maanden niet meer heeft kunnen uitslapen. Ik ben namelijk een type dat altijd wakker wordt als er beneden een soort kermconcert begint, wat overgaat in driftig geblaf als je niet reageert. De man die naast me ligt, knort er gewoon doorheen. Als ik vraag of hij niets gehoord heeft, vanmorgen om half zeven, kijkt hij me glazig aan. ‘Wat zou ik hebben moeten horen?’
Van die dingen.
Het kleine monster begint dus zijn dag al vroeg. Het is een vast ritueel. Zodra hij me ziet gaat het kermen over in een explosieve begroetingceremonie inclusief blaffen, happen, likken, springen en bijten. Dat bijten is liefde, dus die bloedkorsten op mijn armen hebben niets met mishandeling te maken.
Een pup heeft opvoeding nodig en zeker als het een Duitse Herder is die de ondeugd heeft uitgevonden en verbeterd. Strak houden, de baas zijn, korte metten maken met ongewenst gedrag. Bij onze oudste hond werkte een korte maar stevige tik op de neus wonderbaarlijk. Maar die vlieger gaat niet op voor ons monstertje. Hij vat zo’n tik op als een uitnodiging om te spelen. Leuk! Ze daagt me uit. Dan kan ik mooi met mijn scherpe nagels een tik teruggeven. Mag dat niet? Waaróm nu weer niet? Nog maar eens een keer proberen.
Wij zijn geabonneerd op een ochtendkrant. Tot voor kort kon de bezorger iedere morgen zonder problemen de krant in de brievenbus doen die aan het begin van onze oprit staat. Tegenwoordig ontketent dit een oorverdovend geblaf. Alle hens aan dek! In de aanval! Vreemd volk in de buurt van het erf! Kinderen die op weg zijn naar school mogen ook niet schreeuwen als ze langskomen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik dat gekrijs nu en dan ook niet om aan te horen vind. Maar goed, we betrekken dus toch maar het afleren van ongewenst blaffen in de opvoeding. Plus het afleren van tegen de kamerdeur opspringen als het eten wordt binnengebracht, plus het aanleren van aan de voet lopen inplaats van de vrouw uit haar voegen te trekken aan de riem, plus leren een hoop in het park te droppen en niet op straat, plus allerlei commando’s leren begrijpen en opvolgen.
Die hond heeft het er maar druk mee. Als hij ouder wordt, gaat hij steeds beter begrijpen wat er van hem verwacht wordt. In de tussentijd doet hij zijn best, dat moet ik hem nageven. Hij komt het goedmaken als hij fout zit. Dan voel je opeens een natte neus tegen je benen of tegen je wangen, het ligt er maar aan waar hij het beste bij kan. En dan volgt er een lange lik, een natte lange lik. Zijn we weer vrienden?
Hij heeft van die trouwe treurige ogen, die me zo nadrukkelijk kunnen aankijken. Ik ben nergens, als hij me met die ogen te pakken neemt. Dat heeft hij al vanaf de eerste dag in de gaten.
En ach, dat vroege opstaan... Nadat hij zijn bak heeft leeggeschranst ligt hij zo intens tevreden te slapen. Op zijn rug, met zijn buik in de lucht en zijn poten wijd gespreid. Dat betekent dat hij zich veilig voelt. Ik kan er met mijn slaperige ogen uren naar kijken.
Als je het goed bekijkt is het eigenlijk een eindeloze hond.
En héél af en toe een monster.




Reacties:
Zo zie je maar weer, met een gedichtje dat door de beroemde Annie M.G, over kinderen is gemaakt kun je elke (jonge) hond beschrijven. ook die van jullie.Groetjes Bertus en Annemieke en een poot van Joanie!
Bertus  |  2010-09-25 00:02:32
 

Reactie plaatsen:
Naam:
Reactie:
 
Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.
Disclaimer:Om spam en andere ongewenste berichten te voorkomen wordt uw bericht eerst gecontroleerd alvorens wij overgaan tot het plaatsen ervan. De redactie behoudt zich het recht voor reacties te wijzigen of te verwijderen.