Home
Babs

Het is beslist geen straf voor mij: eigen baas zijn en nergens meer op een dienstlijst staan. Maar er zit toch een addertje onder het gras. Ik mis structuur. Ik heb te veel tijd beschikbaar om te lanterfanten.
Dan zou ik natuurlijk de hele dag boeken kunnen gaan schrijven maar mijn uitgever kan de productie nu al niet meer bijhouden. Dimmen dus. En iets anders verzinnen.
Ik heb iets gevonden! Ik ga huwelijken sluiten. Sinds kort ben ik beëdigd, écht beëdigd door een rechter in het gerechtsgebouw in Alkmaar. Om daar binnen te komen moest ik langs twee beveiligingsbeambten zien te komen en door een poort lopen die kon gaan fluiten of rinkelen als er verdachte dingen in mijn zakken zaten.
De poort piepte. Dat kwam, volgens de beambte die intussen de inhoud van mijn tas controleerde, doordat ik metaal in mijn schoenzolen had zitten. Nooit geweten dat ik schoenen draag met metaal in de zolen.
Maar na die opmerkelijke ontdekking werd het feest, met een rechter die wel zin had in een uitgebreide beëdigingceremonie. Zijn gezellige verhalen en persoonlijke aandacht voor mij en de man en vrouw die tegelijk met mij beëdigd moesten worden hadden een nadeel: ik kwam in tijdnood. Ik had op een snelle procedure gerekend: even naar binnen, verklaren/ beloven en wegwezen. Mooi niet. Maar een kniesoor die daarop let. Ik ben geen kniesoor. Dus ik let daar niet op. En ik denk op zulke momenten gewoon niet meer na over de mogelijkheid van een parkeerboete.
Tegenwoordig ben ik dus beëdigd ambtenaar. Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke Stand. Kortom: Babs. Ik ben een Babs. In Alkmaar.
Met een vette parkeerbon.
Er werd me geadviseerd om eerst een huwelijk bij te wonen voordat ik zelf in het diepe spring en zo toog ik een paar weken geleden naar het stadhuis om heel verdekt achter in de zaal opgesteld de ceremonie te volgen die daar plaatsvond en om te bekijken hoe een toekomstige collega ‘het deed.’
Het was een volle bak. De trouwzaal puilde uit van de mensen. Het was een gezellige boel. Inclusief huilende kinderen die het te lang vonden duren. Maar iedereen was goed gestemd en het bruidspaar zag er prachtig uit.
De plechtigheid begon. Mijn collega hield een leuke toespraak, waarbij ze ook de ouders betrok. Ze had duidelijk een uitgebreid voorgesprek met het bruidspaar gehad. Er werd opgestaan en ‘ja’gezegd. Luid en duidelijk.
Er liep een rilling over mijn rug. Ik krijg altijd de rillingen als iemand ‘ja’ zegt in een trouwzaal. Ik kan er ook niets aan doen. Toen moesten de ringen worden aangeschoven en dat ging op een bijzondere manier. Zonder dat de bruidegom dit wist had de bruid geregeld dat zijn twee kinderen uit een eerdere relatie die kwamen brengen. Hij wist niet eens dat ze aanwezig zouden zijn. En toen kwamen ze binnen. Een jongen van tien en een meisje van acht. Stralend en trots. Ze droegen een kussen waarop de ringen lagen.

De bruidegom huilde. Zijn moeder en vader deden direct mee, zijn oma en zijn getuigen volgden, in no time was de hele zaal erbij betrokken.
Ik slikte en slikte en probeerde aan heel andere dingen te denken. Dingen waar ik in ieder geval niet van moest huilen. Maar waar ik ook niet door moest lachen. Lachen zou natuurlijk helemáál bezopen zijn geweest. Zo kun je toch onverwacht van het ene op het andere moment een megaprobleem hebben in een trouwzaal waar je aanvankelijk nietsvermoedend naar binnen schoof.
Ik trok vreemde bekken om niet te laten zien dat ik ook emotioneel was. Tegelijk begon ik me serieus zorgen te maken over mijn geschiktheid om een Babs te zijn. Als Babs kun je toch moeilijk een potje gaan meejanken als ze iets verzinnen wat nogal binnenkomt? Ik probeerde over de hoofden van de mensen voor me te ontdekken hoe de collega-Babs hier mee omging. Maar al die hoofden beletten me een goed zicht.
Tot mijn grote opluchting riep iemand toen opeens iets heel erg grappigs en konden we allemaal de tranen over de wangen laten rollen van het lachen. Ik liet me niet onbetuigd. Ik heb zelfs het donkere vermoeden dat ik degene was die ze overal bovenuit hoorden gieren.
Volgende week sluit ik mijn eerste huwelijk. En nu maar hopen dat ik het droog houd.




Reacties:
Hallo Loes,23 oktober heb je mij en Bart met elkaar in het huwelijk verbonden.Toen ik je voor de eerste keer aan de telefoon had, dacht ik wel wat een bekende naam maar niet eraan koppelt en dat terwijl ik bibliothecaresse ben. Toen op de trouwdag werd gevraagd aan mij, is zij ook niet schrijfster, begon er een lichtje bij mij te branden.Ik vond de huwelijksplechtigheid heel mooi en pastte mooi in het geheel bij onze onvergetelijke trouwdag die niet mooier kon zijn.Wij hebben ook een paar onvergetelijke dagen in Disneyland Parijs gehad.Nu zit ik tijdens mijn laatste week vakantie met een gigantische verkoudheid,doordat alle stress en drukte van me is afgevallen.Waren wij het eerste bruidspaar die je in het huwelijk met elkaar hebt verbonden? Groetjes,Marjolein Gijse-Visser
Marjolein Gijse-Visser  |  2010-09-25 00:00:28
 
Hallo Marjolein,Wat leuk dat je reageerde. Je getuige Esmé meldde zich ook al in mijn gastenboek.Jullie waren niet mijn eerste bruidspaar maar ik heb wel erg genoten van de hele sfeer rondom jullie huwelijk. Wie weet: tot ziens.Groeten, Loes
Loes den Hollander  |  2010-09-24 23:59:17
 
Hallo Loes, ook ons heb je afgelopen 17 oktober in de echt verbonden en de dag dag was, mede door jouw bijdrage, onvergetelijk en als een warm bad. Met veel humor en een persoonlijke benadering heb je van alle ‘formaliteiten’ een fantastisch moment gemaakt. Teruggekomen van de huwelijksreis liepen we afgelopen weekend in een boekhandel waar jouw gezicht ons ineens toelachte. Het duurde even voordat we doorhadden waarom dat gezicht ons zo bekend voorkwam, maar toen het kwartje viel hebben we uiteraard meteen één van je boeken aangeschaft. Bedankt voor alles! Groetjes Maartje en Remko Robijn.
Maartje Robijn  |  2010-09-24 23:57:23
 
Hallo Loes, Op 07-09 a.s. zal jij ons in de echt verbinden. Op 31-08 hebben wij eerst nog een gesprek samen. Ik vindt het allemaal heel erg spannend!! Tot dan! Groetjes Annika
Annika Gerritse  |  2010-09-24 23:56:36
 

Reactie plaatsen:
Naam:
Reactie:
 
Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.
Disclaimer:Om spam en andere ongewenste berichten te voorkomen wordt uw bericht eerst gecontroleerd alvorens wij overgaan tot het plaatsen ervan. De redactie behoudt zich het recht voor reacties te wijzigen of te verwijderen.