Home
Twijfelen

27 08 07 - 10:25

Gistermiddag heb ik weer eens een lekker gesprek met mijn moeder gehad. Tegenwoordig zitten onze gesprekken anders in elkaar dan vroeger. We praten geluidloos, zonder dat we elkaar zien.

Mijn moeder leeft niet meer. Zie het zo: we praten vanuit verschillende dimensies. En de onderwerpen van gesprek zijn niet te vergelijken met die van vroeger.

Neem nou bijvoorbeeld het onderwerp twijfelen aan jezelf. Daar was voorheen met mijn moeder niet over te praten. Zij was van aanpakken en oplossen, geen flauwekul, niet zeuren, nergens bang voor zijn. Twijfelen was voor watjes. Maar tegenwoordig ligt dat anders. Ik had een twijfelbui. Volgens mij lag dat aan het druilerige weer, volgens mijn man waren het hormonen. Als je de overgang eenmaal gepasseerd bent heb je volgens mij geen last meer van hormonale bevliegingen. De man in huis kan daarover fijntjes opmerken dat uitzonderingen de regel bevestigen.

Het lag dus aan het weer. Ik word sikkeneurig van druilerige regen. Ik zat midden in de eindredactie van mijn nieuwe boek. Het was een kwestie van de puntjes op de i, de grote veranderingen en ingrepen hadden we al achter de rug. Zo’n boek wordt op een bepaald moment heel erg vertrouwd. Er zitten passages in die ik vrijwel in hun geheel van buiten ken. Misschien komt het dáárdoor dat ik dan altijd aan het twijfelen sla. Je weet het niet. Is het een kwestie van te goed weten hoe het afloopt? Ik weet precies op welke pagina iets staat wat in de richting van de plot leidt. Ik kan je op een briefje geven wie deugt en wie niet. Ik heb feilloos door waar de lezer op het verkeerde been wordt gezet. Ik heb het namelijk allemaal verzonnen. Die teksten hebben elkaar achterna gezeten in mijn hoofd en zijn over elkaar heen gestruikeld in hun haast om naar buiten te kunnen komen. Al die teksten: dat ben ik. En daar zit dus iedere keer opnieuw de twijfel. Ik ben de moeder van het boek en tegelijk het boek zelf. Het is een dubbelrol, die kwetsbaar aanvoelt. En daar kan ik tegenwoordig met mijn dode moeder zo lekker over teuten. Toen ze nog leefde zou ze me met een fronsende blik hebben aangekeken en gezegd hebben: ‘Wat zit je nou uit je nek te kletsen? Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg.’ Mijn moeder was een duidelijk type. Ze zou me hebben geadviseerd om het boek niet uit te geven als ik eraan twijfelde. Zo simpel lag het voor haar. Niet zeuren, nergens bang voor zijn, je gáát ergens voor of je doet het niét.

Maar gistermiddag liet ze me uitgebreid vertellen wat er in me omging. Ze was het uiteraard met me eens dat mijn twijfelbui gestimuleerd werd door die regen. Ze zei nog dat ik me niets moest aantrekken van mannengeneuzel.

‘Mannen zijn anders dan vrouwen, kind.’ Heerlijk, die kordate uitspraken van mijn moeder. En dat ze me nog steeds ‘kind’ noemt en me altijd zo zal blijven noemen, tot het einde van mijn tijd. Ze stelde me daarna een paar zinnige vragen. ‘Wat vind je van het onderwerp? Is het verhaal vlot geschreven? Zijn de karakters voldoende uitgewerkt? Hoe verlopen de overgangen in het boek? Vind je het een goed boek?’

Ik dacht na over haar vragen en kwam tot de conclusie dat ik met dit boek tevoorschijn kan komen. Mijn moeder gaf me nog een goede raad. ‘Leg het een paar weken opzij en lees het dan nog eens in zijn totaal, vanuit de positie van een frisse lezer.’

Kijk, zo’n moeder, daar heb je wat aan. Het enige nadeel van zulke gesprekken is dat ik haar daarna weer een paar dagen verschrikkelijk mis. Maar dat is een erg egoïstische emotie en die schaf ik daarna weer af. Niet zeuren, aanpakken en oplossen.

Twijfelen is voor watjes. Ik ga steeds meer op mijn moeder lijken.




Reacties:
Lieve Loes wat ben ik trots op jou, dat zei jij altijd tegen mij. Nu geniet ik van jou verhalen wat ben jij daar goed in, het is allemaal zo echt zo puur zoals jij bent. Ik hoop nog veel van je te lezen! Velen met mij hebben deze reactie. Liefs Corry
Corry  |  2010-09-24 23:53:55
 
Dag Loes,ik hoor jouw moeder praten want ook ik heb haar goed gekend en ken haar uitspraken maar al te goed.Ik smul van jouw boeken,geweldig!!Wat zou Rietje trots geweest zijn met jouw succes.Kijk weer uit naar je volgende boek.Liefs Jose Hessels kapster Beuningen
Jose Hessels  |  2010-09-24 23:53:11
 
Lieve Josť, Dank je wel voor deze reactie. Daar maak je me echt heel erg blij mee! Veel liefs, Loes
Loes den Hollander  |  2010-09-24 23:52:21
 
Tja, van mij verwacht je natuurlijk helemaal geen reactie, maar toch, je bent een schrijfster in hart en nieren. Fijn dat je er zo goed aan toe bent gekomen, aan die schrijverslust en dat je zo kunstig je weg gaat op je eigen manier, huwelijken sluiten, met je hondekinders op stap. Goed te weten dat het je goed gaat
Anita Schaaij  |  2010-09-24 23:51:54
 

Reactie plaatsen:
Naam:
Reactie:
 
Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.
Disclaimer:Om spam en andere ongewenste berichten te voorkomen wordt uw bericht eerst gecontroleerd alvorens wij overgaan tot het plaatsen ervan. De redactie behoudt zich het recht voor reacties te wijzigen of te verwijderen.